WONEN IN ITALIË – Nieuwe vrienden
En dan komt er opeens een onbekend Nederlands echtpaar mijn leven binnen stuiven. Ze hebben een halve 'borgata' (gehucht) gekocht en lopen over van de plannen. Ze gaan een luxe B & B beginnen en als ik de eerste keer bij ze kom, legt een bouwploeg net de laatste hand aan het zwembad.
Ik leer ze bij toeval kennen. Raak met haar in gesprek op een terras, we wisselen nummers uit en al gauw volgt een uitnodiging. Ook haar man is open en hartelijk en lijdt absoluut niet aan valse bescheidenheid.
Hij is duidelijk: ze hebben hun schaapjes op het droge, hun drie kinderen in Nederland staan op eigen benen en zij tweeën zijn klaar om een nieuw avontuur te beginnen.
En dat willen ze met zoveel mogelijk vrienden vieren en ze maken me al snel duidelijk dat ik daar nu ook bij hoor.
Ik word uitgenodigd voor een lunch met enkele van hun hier nieuw gemaakte vrienden. We hebben de espresso nog maar nauwelijks achter de kiezen, of we gaan alweer naar een wijnproeverij. Het is wat veel. Een beetje 'groggy' rijd ik naar huis.
Inmiddels hebben ze me ook uitgenodigd voor een feest ter gelegenheid van hun beider 60e verjaardag. En zo zit ik op de laatste zaterdag van augustus aan een lange eettafel bij trattoria 'Lele' tussen eigenlijk allemaal wildvreemde mensen.
Mijn twee nieuwe vrienden ken ik nog maar kort. Verder zit er een kunstenaar aan tafel van wie later een kunstwerk zal worden onthuld. Daarnaast een paar Amerikanen, Duitsers, een Poolse en een paar Nederlanders. Na de grappa- en limoncello-ronde waar het 'pranzo' bij 'Lele' altijd mee eindigt, mogen we nog lang niet naar huis.
Het feest wordt voortgezet in hun 'borgata' aan het zwembad. Terwijl we nog enigszins zitten uit te buiken van 'Lele', maken we voorzichtig kennis met elkaar. Koppels uit München, uit Californië, uit Schiedam. Er zijn nog wat genodigden bijgekomen.
Inmiddels staan er alweer nieuwe hapjes en maakt de gastheer heerlijke drankjes voor ons. Het klikt tussen mij en het echtpaar uit Schiedam. Ze wonen een groot deel van het jaar in Cigliè en zijn fervente filmliefhebbers.
Ze hebben zelf een filmscherm en een projector en organiseren bij hen in het dorp regelmatig filmavonden. En ook nu hebben ze een film meegenomen, die ze ons gaan laten zien als het donker is.
Vlak daarvoor onthult de gastheer twee kunstwerken van kunstenaar Ewerdt Hilgemann, zelf ook aanwezig. Zijn installaties vallen het best te omschrijven als ingedeukte metalen kubussen in allerlei vormen. Ze staan onder meer in New York en Amsterdam, dus hij is niet de minste.
Daarna zet ik me met een drankje en wat nootjes voor het filmscherm. Het is inmiddels negen uur en donker.De film heet 'Tulipani' en is van Mike van Diem. Het is een heel aardige tragikomedie uit 2017 over een Zeeuwse boer die in Zuid-Italië tulpen gaat telen.
Om elf uur is hij afgelopen. Een mooie rustige afsluiting na een dag vol eten, drinken en kennis maken. Eigenlijk alleen maar gepraat met mensen die ik voor het eerst, of voor een tweede keer, zag. Gelukkig waren daar veel aardige mensen bij en ook personen met wie de gesprekken verder gingen dan een kletspraatje.
Met de man uit Californië had ik het onder andere over Trump en de veranderde sfeer in zijn land. Hij vertelde me dat ze sinds Trump aan de macht is, het gevoel hebben in een land te wonen waar opeens 's morgens vroeg de politie in je huis kan staan. Zoals vroeger in Rusland, zei hij grinnikend.
We namen als de beste vrienden afscheid van elkaar. En dan te bedenken dat ik aan het begin van deze dag de meeste feestgenoten nog niet eens kende. Toch was het heel verfrissend deze duik in een volstrekt vreemde 'bubbel' met alleen maar nieuwe mensen.
En dat allemaal dankzij een liefhebbend paar dat een nieuw leven is begonnen en vol enthousiasme ramen en deuren wijd open heeft gezet.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
